مقدمه : با ثبت جهانی موسیقی بخشی های خراسان که با پژوهش های گرانسنگ وهمت والای ارجمندانی چون استاد " هوشنگ جاوید" ، استاد" مجتبی قیطاقی" وبسیاری ازاستادان دیگر مانند اولین زحمتکشان و پژوهشگران که آثاری از استادانی مثل محمد حسین یگانه (آخرین بخشی واقعی خراسان)ضبط کردند و سرکار خانم فوزیه مجد یا آقای ژان دورینگ بوده اند و ....میسر شده است یونسکو پذیرفت که این مردم لایق این بلند آوازگی هستند. حال فرخنده خبرها ازپی هم می رسد. ایجاد مکتب خانه موسیقی مقامی، ایجاد کلاس آزاد آموزش موسیقی درخراسان و...همه بیانگر این هستند که باید برای مبارزه با فرهنگ بیگانه به فرهنگ اصیل خویش بازگردیم . خویش راباورکنیم تافرزندان فردایمان شکوه فرهنگ مان راباورکنند.

 با تبریک این فرخنده رویدادبزرگ فرهنگی به همه ی بخشی ها ودل درگروفرهنگ دادگان وباگرامی داشت یاد بخشی های نغمه پردازوسازنوازاین دیارکه حال چشم براین همه افتخار گشوده اند، صمیمانه سپاسگزارهمه ی بانیان این ضیافت آسمانی درخراسانم وبی شک مردم نجیب استان وایران عزیزاین حرمت نهی به دوتاروبخشی راازیاد نخواهندبرد.

بخشی های شمال خراسان، بخشی ازهویت وتاریخ این مردم اند. بخشی ها راویان راستین شور وشکوه ها،غم وشادی ها، عشق  وامیدها، غربت وجدایی ها، حماسه  ورزم ها، خداخواهی ها وخدا خوانی های بی پیرایه ی مردم اند. تمام سرمایه ی شان سازی است ، پاره ای ازتن شان،نیمه ای ازقلب شان؛ دوتار.

دوتاروبخشی وآواز،هرسه همزادند. هرسه روح هایی گره خورده دریکدیگرندوبه خاطر این است که ماندگارند. نامیرایند.بانگ بلند طنین افکنده برگنبد گیتی اند که دربلندای تاریخ این مردم را امید وروح بخشیده اند.

 بخشی ها دربرخی عصر و روزگاران مظلوم واقع شده اند. گاه عرصه رابرآنان تنگ کرده اند ومطربشان خوانده اند ودل وسازشان راشکسته اند. گاه حاکمان ازآنان ستایشگری ومداحی می خواستند وبخشی ها برنمی تابیدند وگاه عده ای ازآنان انتظارناپسند خوانی داشته اند وبخشی های راستین سخت پرهیز کرده ند. بااین همه بخشی ها بی پناهان آرام گرفته درپناه یک سازاند، دوتار. آن آوای زیبا وشورانگیزکه به قول مولوی عزیز:

دربهشت این لحن ها بشنوده ایم...

حال ازپس این همه سال، موسیقی بخشی های شمال خراسان ثبت جهانی شد. یونسکو باافتخار این سرمایه ی گرانسنگ رابه نام این مردم ثبت کرد. آیین ثبت موسیقی بخشی ها باحضور پرشکوه مردم ومسوولین برگزارشد واین افتخار به نام خراسان درذهن ها ماند. دیروز روز تولد سازبود. روزسرخم کردن دربرابردوتاروبخشی.روز دل سپردن به آوای جلیل بخشی ها بود. دیروزسازوبخشی قدکشیدند. بلند آوازه شدند.

دیگرروزغربت بخشی نیست. دیگر بخشی دلتنگی هایش رادردل دره هافریاد نمی کند، دیگر "زاری مگری" و "زارنجی" و"لو" و"هه رای" و"کوراوغلی" و"کرم واصلی" تنها نیستند. دیگر" ارمانه سوسه " تنها در  کوهستان زمزمه نمی شود. دیگر"خان کلمیشی " و " سردارعیوض" و"ججو خان" و"الله مزار" جایی به پهنای دل بخشی ها یافته اند. پهنای دل مردم دلداده ی ساز وسوز. مردم صبوری که نیک می دانند درباورآفتابی آنان واجدادشان ، دوتارازدرخت طوبی است . ونالش بخشی آوای برخاسته از حنجره ی انسان دورافتاده ازبهشت است. انسان مانده درتنهایی این خاک.