بیر قوجاكیشی، سحر تئزدن ائویندن ائشیگه چیخدی. یولدا بیر ماشین قضاسیندا، یارالاندی. اورادان كئچن‌لر تئز اونو، كلینیكه چاتدیردیلار.

باغیمچی‌لار كیشی‌نین یارالارین پانسمان ائدیب دئدیلر: بدنینین ضرر گؤرمه‌مه‌سیندن آرخایین اولمامیز اوچون، سندن عكس سالماق گركلیدیر. كیشی راحاتسیز اولوب دئدی: تله‌سیرم، عكس سالماغا گرك یوخ!


Layla

باغیمچی‌لار تله‌سمه‌سینین ندنین سوروشدولار. قوجا كیشی دئدی: حیات یولداشیم یاشلی‌لار ائوینده‌دیر، هر گون صوبح اورایا گئدیرم، سحر‌یئمه‌یی‌نی اونلا یئییر‌م، یوبانماق ایسته‌میرم!

باغیمچی‌لارین بیر دئدی: بیز اونا خبر وئره‌ریك. قوجا ایسه چوخ اوزگونم، اونون آلزایمئری واردیر، هئچزاد بیلمه‌ییر، منی‌ده تانیماییر!!

باغیمچی حئیران قالیب دئدی: سنی تانمایان یئرده ندن اونلا بیرلیكده سحریئمه‌یی‌نه گئدیرسن؟

قوجا كیشی توتقون سس ایله یاواشجا دئدی: او منی تانیماسادا، آنجاق من بیلیرم او كیمدیر!

چئویرن: حسین واحدی

.....

سؤزلوک:باغیمچى: پرستار  / اوزگونم: متاسفم


فارسی:

پیرمرد با وفا

پیرمردی صبح زود از خانه اش بیرون آمد.پیاده رو در دست تعمیر بود به همین خاطر در خیابان شروع به راه رفتن کرد که ناگهان یک ماشین به او زد.

مرد به زمین افتاد. مردم دورش جمع شدند و او را به بیمارستان رساندند. پس از پانسمان زخم ها، پرستاران به او گفتند که آماده عکسبرداری از استخوان بشود. پیرمرد در فکر فرو رفت. سپس بلند شد ولنگ لنگان به سمت در رفت و در همان حال گفت:" که عجله دارد و نیازی به عکس برداری نیست"

 پرستاران سعی در قانع کردن او داشتند ولی موفق نشدند. برای همین از او دلیل عجله اش را پرسیدند. پیر مرد گفت:" زنم در خانه سالمندان است. من هر صبح به آنجا میروم و صبحانه را با او می خورم. نمی خواهم دیر شود! "

 پرستاری به او گفت: " شما نگران نباشید ما به او خبر می دهیم که امروز دیرتر می رسید."

پیرمرد جواب داد:"متاسفم. او بیماری فراموشی دارد و متوجه چیزی نخواهد شد و حتی مرا هم نمی شناسد.

 پرستارها با تعجب پرسیدند: پس چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید در حالی که شما را نمی شناسد؟"

پیر مرد با صدای غمگین و آرام  گفت:" اما من که او را مي شناسم!