هرکس برای بیان اندیشه و یا بیان دردی و یانقد و بررسی اثری زبانی را برمی گزیند تا دیگران بتوانند راحت با آن ارتباط برقرار نمایند. صفحات جدی وب از این قاعده مثتثنی نمی باشد. به گمان من نویسنده وب باید بداند که برای چه کسی و چه هدفی می نویسد. حالا دیگر صفحه وب ،صفحه روز نامه نیست که تعداد محدودی آنرا در فضای فرهنگی خاصی نظاره کنند.و بعد نیز در گوشه ای گذاشته شود، و اگر خیلی خوش شانس باشد درآرشیوی قرار بگیرد. صفحه وب در کسری از ثانیه در سراسر وب و جهان پخش میشود. افراد باسلایق و دیدگاههای مختلف آنرا می خوانند. پیرامونش بحث و جدل می کنند. و نویسنده آن صفحه را درکوره نقد قرار میدهند. و حسن بزرگ صفحات ارزشمند وب همین است. یک نویسنده وب که پرچم قلم را برافراشته است تا به اصطلاح خودش زبان گویای دیگرانی باشد که چنین امکانی را ندارند پیش از هر چیز باید خودش را برای نقد شدن از سوی هر نقاد با هر دیدگاهی آماده نماید. زیرا از نظرمن نقد هر چه قدر سختگیرانه تر و همه جانبه نگرانه تر باشد بیشتر نقد شونده را وا میدارد تا مواظب امانت قلم باشد . نویسنده وب اگر تنها برای مطرح شدن در پیش تعداد محدودی افراد خاص قلم میزند، باید بداند که راه های سهل الوصول تری برای شهرت وجود دارد. پس هراس از نقد شدن او را وا میدارد تا پشت پا به بسیاری از ایده آل هایش بزند. در میان میلیونها صفحه وب تعداد محدودی هستند که قابل تأمل هستند.و همین تعداد اندک هست که وب را پر بیننده ،پویا،جذاب و تازه نگه می دارد. به همان میزان که مسئولیت نویسنده در قبال سلیقه و فرهنگ خواننده اش افزوده میشود به همان نسبت نیز خواننده باید در قبال تلاش نوشتن نویسنده مسئول باشد و با نقدی درخور، و راهنمودی متناسب به یاری و راهنمائی نویسنده همت به گمارد . چه دراین صورت است که هردو طرف نقاد و نویسنده به ایده آلهای خود میرسند. اگر نویسنده هرچیزی را به خواهد بنویسد و انتطار داشته باشد که دیکران الزاما باید آنرا به خوانند و هیچ اعتراضی یا نقد و بررسی روی نوشته های او صورت نگیرد و او نوشته هایش را وحی منزل بداند، به زودی به قهقرا خواهد رفت و نقاد نیز اگر تنها نقد کند بدون آنکه راهکار اصلاحی ارائه نماید، نقدش به بته فراموشی سپرده خواهد شد.  امروز دیگر مانند گذشته نیست که هرکس هر چیزرا به راحتی بتواند به دیگران القاء نماید و کسی حق اعتراض نداشته باشد. بلکه به گمان من امروز بهشت نویسندگان است. زیرا هم مطالب نویسنده خوانده می شود و هم مورد بررسی اصحاب رسانه و قلم قرار می گیرد. این یک مبادله دو طرفه فرهنگ و ادب است. ازیکسو نویسنده به نگارش و جمع آوری مطالب همت می گمارد و از سوی دیگرخواننده و نقاد مسئول به آن کار توجه کرده و به بهبود وضع و یا رفع نقص کمک مینماید. بسیارساده لوحانه است اکر بیندیشیم که در آثار مان بی نقص هستیم. و بسیار ساده لوحانه تراست اگر خود را مبرا از راهنمائیهای منتقدان با دیدگاههای مختلف بدانیم.

ازصحـــبت دوستی برنجم که اخلاق بدم حسن نماید

عیبـــم هنـــرو کمــال بیند خارم گل و یاسمن نمـــاید

کودشـــمن شوخ چشم ناپاک تاعیب مرابه مــن نماید(سعدی)