امیر علیشیر نوایی، شاعر، دانشمند و وزیر سلطان حسین بایقرای گورکانی ملقب به نظام الدین، اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و ترکی جغتایی دارد به همین جهت مشهور به ذواللسانین بود.

  تخلص او دراشعار ترکی «نوایی» و در اشعار فارسی «فانی» یا «فنائی» است. او در خردسالی با سلطان حسین میرزا که همدرس او بود، عهد و پیمان بست که هر کدام به سلطنت برسد دیگری را فراموش نکند . به حکم همان پیمان ، سلطان حسین، منصب مهرداری خود را به وی واگذار کرد و اندکی پس از آن امر صدارت را نیز به او داد و بزرگی مقامش به جایی رسید که هر یک از برادران و فرزندان سلطان، ملازمت او را مایه شرف و افتخار خود می‌دانستند و سلطان نیز بی مشورت او به هیچ کاری اقدام نمی‌کرد. با وجود همه مشاغل، او از مطالعات علمی و تألیفات مختلف دست برنداشت و مجلس او مجمع علما و فضلای آن روزگار بود. سرانجام وی از امور دولتی استعفا کرد و با ملاعبدالرحمان جامی مصاحب شد و درویشی را بر همه امور ترجیح داد. علاوه بر مقام علمی و تألیفات بسیاری که داشت، از آنجا که شخصی خیر و نیکوکار بود آثار خیریه بسیاری از او به جای مانده است . تعداد آثار او را تا 370نوشته‌اند . عاقبت او در 12 ‌جمادی‌الثانی سال ۹۰۶ یا ۹۰۷ هجری قمری درگذشت.