زبان و ادبیات ترکان خراسان

 حضور وصف ناپذیر مردم در تشییع پیکر مرحوم سلیم مؤذن زاده اردبیلی

هنری که رنگ خدا داشته باشد باقی است

بهنام کیانی

 وقتی ازدحام جمعیت را در تلوزیون در مراسم تشیع جنازه موذن زاده  دیدم ناخودآگاه به یاد این جمله معروف افتادم .در زمان طاغوت که بیشتر هنرمندان و اوازخوانان در مراکز عشرت برای پول و شهرت رقابت می کردند،موذن زاده علی رغم صدای زیبا و دلنشین خود، آخرت خود را به هنر مبتذل کاباره ای نفروخت و جوانی و هنر خود را در راه دوست گذاشت .در راهی که رهروان ان اندکند و برای تکه نانی یا سودای شهرتی نمی خوانند .موذن زاده زمانی به مداحی اهل بیت علیهم السلام پرداخت که دین گریزی از در و دیوار می بارید و مذهب مترادف جهل و خرافات تبلیغ می شد. اما موذن زاده عاشق این راه بود و هنر خود را در خدمت سرور شیعیان و آزادگان جهان قرار داد و بی ادعا و بی مزد .در آن دوران سخت و تاریک اشاعه گر فرهنگ عاشورایی و زبانی شد، که هردو مورد غضب دستگاه هیئت حاکمه بود.صدای زیبا و دلنشین موذن زاده تمامی این دیوارها و موانع را شکست و قلب ها را تسخیر کرد.مرحوم پدرم نقل می کرد در آن دوره هرکسی که می خواست به اردبیل رود اولین سفارش نزدیکان دور و نزدیک خرید نوار نوحه سلیم بود. آواز سوزناک موذن زاده تصویرگر گویا از واقعه تلخ و سوزناکی بود که در طول اعصار و قرون هنرمندان و شاعران در صدد روایت شایسته  از این تقابل نور و ظلمت بودند.اما گوئی در ارائه  این روایت چیزی کم بود چیزی که بتواند حق مطلب را ادا کند. این انتظار طول کشید اما سرانجام هنرمندی متعهد و عاشق در خانواده ای چشم به جهان گشود که تقدیرش بر این بود که روایتگر زخم ها و دردهای ""سرور و امامی"" باشد که هر شیعه ای ،هر آزاد مردی که به خدا  معتقد باشد یا نباشد و یا هر مسلکی مسیحی باشد مجوسی باشد برهمایی و ..تا اسمش به میان می آید نمی تواند در برابر عظمت روحی ایشان سر تعظیم فرود نیارد.