زبان و ادبیات ترکان خراسان

سو دئییبدیر منه اولده آنام آب کی، یوخ

یوخو اؤیرتدی اوشاقلیقدا منه، خواب کی،یوخ

 (مادرم از اول به من"سو"یاد داده نه آب)      

(ازبچگی گفته "یوخو"نه اینکه خواب)

ایلک دفعه کی، چورک وئردی منه نان دئمه­ دی

ازلیندن منه دوزدانه، نمکدان  دئمه­ دی

 (اولین باری که"چورک"داد به من نان که نگفت)

 (ازاول به "دوزدان"که نمکدان نگفت)

آنام، اختر دئمه یبدیرمنه، اولدوز دئییب او

سو دوناندا، دئمه ییب یخدی بالا، بوزدئییب او

 (مادرم اختر یادنداده به من "اولدوز گفته او)

(وقتی آب یخ بسته بود یخ نگفته"بوز"گفته او)

قار دئییب ، برف دئمه ییب،دست دئمه­ ییب, الدئییب او

منه هئچ واخت بیا سویله­ مه ­ییب، "گئل" دئییب او

"قار"گفته,برف نگفته,دست نگفته,"ال گفته او)

 (هیچوقت به من نه گفته بیا همیشه"گئل"گفته او)

یاخشی خاطیرلاییرام، یاز گونو آخشام چاغی­لار

باغچانین گون باتانیندا کی،آیلیق گون یاییلار

(خوب یادم میاد روزهای بهاری بهنگام عصر)

(درباغ هنگام غروبه خورشید و طلوع ماه)

گل:دئیه ردی،داراییم باشیوی آی نازلی بالام!

گلمه­ سن گر، باجیوین آستاجا زولفون دارارام

(میگفت بیا سرتو شونه بزنم پسرکه نازم)

(گرنیایی موهای خواهرتو شونه میزنم پسرم)

او دئمه­ زدی کی ،بیا شانه زنم بر سر تو

گر نیایی بزنم شانه سر خواهر تو

(اون نگفت که: بیا شانه زنم بر سر تو)

(گر نیایی بزنم شانه سر خواهر تو)

بلی،داش یاغسادا گؤیدن،سن او سان من ده بویام

وار سنین باشقا آنان،واردی منیم باشقا آنام

(آره عزیزم اگه سنگم بباره,تو تویی و من منم)

(تومادره باارزشی داری و منم دارم)

اوزومه مخصوص اولان باشقا ائلیم واردی منیم

ائلیمه مخصوص اولان باشقا دیلیم واردی منیم

(من واسه خودم ائل و تبار و وطنی  دارم)

(زبانه مادریه باارزشی ائل و تباراصیل دارم )

ایسته سن قارداش اولاق، بیر یاشایاق،بیرلیک ائدک

وئریبن قول-قولا، بوندان سورا بیر یولدا گئدک

(گرمیخواهی برادر شویم و باهم زندگی و همکاری کنیم)

(دست در دسته هم دهیم و در یک مسیرگام برداریم)

نئچه شرط وار:اولاً،اوزگه کولک لرله گرک آخمایاسان

ثانیاً، وارلیغیما، خالقیما خوار باخمایاسان

(به چند شرط:یک,با دشمنان یکی نشوی)

دو,به هستی ام و خلقم به چشم حقارت نگاه نکنی)

یوخسا گر زور دئیه سن میلتیمی خوار ائده­ سن

گون گلر، صفحه چؤنر، مجبور اولارسان گئده ­سن

(وگرنه اگر به ملتم زور بگی و خوارشان کنی)

(روزی میشود که ورقه روزگار عوض شوداونوقت مجبوری که بروی)

شاعر :مرحوم پروفسور ذهتابی

سوزلوگ:

(سو=آب) (یوخو=خواب) (چورک=نان) (دوزدان=نمکدان) (اولدوز=ستاره) (دونوب=یخ بسته)(بوز=یخ) (قار=برف)(دست=ال) (بیا=گئل)